Эшик таң атпай тарсылдап
Стамбул. Көп адамдын
Жанат ноутбугун тиктеп
Улуу муун, кичүү муун
– Адамдын эсинде түбөлүк
Айзада түшүнөн чочуп ойгонду.
Акбардын ага эч ашык сөзү
Алдымда бир бала телпеңдеп
Аман досун саат санап күтүп жатты
Акбар ойлуу отурду. Эч бир сөзгө кошулбады.
Дары кошуп берерде
Нөшөрлөгөн жамгырдан ал эмнегедир
– Кел, кечки чайыңды ичип ал.